Joe Kent Reveals All in First Interview Since Resigning as Trump’s Counterterrorism Director

Wprowadzenie

Poniższe, niezwykle obszerne i szczegółowe opracowanie stanowi dogłębną analizę wywiadu, który Tucker Carlson przeprowadził z Joe Kentem – weteranem z 20-letnim stażem wojskowym (11 misji bojowych, w tym liczne w Iraku) oraz byłym dyrektorem Narodowego Centrum Zwalczania Terroryzmu (NCTC). Rozmowa ta, zarejestrowana tuż po głośnej rezygnacji Kenta ze stanowiska w administracji Donalda Trumpa, odsłania kulisy amerykańskiej polityki zagranicznej, mechanizmy podejmowania decyzji na najwyższych szczeblach władzy oraz potężny wpływ obcych państw na działania zbrojne Stanów Zjednoczonych.

Materiał ten jest bezprecedensowym świadectwem osoby z wewnątrz systemu wywiadowczego, która zrezygnowała z najwyższych zaszczytów, by móc swobodnie mówić o zagrożeniach płynących z uwikłania USA w wojnę na Bliskim Wschodzie. W opracowaniu rygorystycznie oddzielono fakty (zdarzenia, wypowiedzi, dokumenty) od ocen (interpretacji Kenta i Carlsona) oraz scenariuszy możliwych (prognoz rozwoju sytuacji).

Precyzyjne przewidywania i „żelazne prawo polityki zagranicznej”

Wywiad rozpoczyna się od odtworzenia archiwalnego nagrania z programu Tuckera Carlsona ze stycznia 2024 roku, na rok przed inauguracją obecnej prezydentury. W nagraniu tym Joe Kent, zapytany o krótko- i długoterminowe skutki wojny z Iranem, przedstawił niezwykle trafną prognozę.

Faktem jest, że Kent stwierdził wówczas, iż początkowa faza wojny przyniosłaby „natychmiastowe rezultaty, którym ludzie w Stanach Zjednoczonych by kibicowali”, podobnie jak miało to miejsce podczas kampanii „szok i przerażenie” (shock and awe) w Iraku. Jednakże, jak ocenił Kent, Iran (Persja) to najstarsza cywilizacja w regionie, która „nigdzie się nie wybiera”. Scenariuszem możliwym, który Kent nakreślił, było głębokie uwikłanie USA na Bliskim Wschodzie, co stanowiłoby realizację interesów Chin. Według jego oceny, Chiny z radością obserwowałyby, jak Ameryka wykrwawia się gospodarczo i militarnie na dwóch frontach (w Europie Wschodniej i na Bliskim Wschodzie), co uczyniłoby Pacyfik – rzeczywistą granicę interesów USA – niezwykle podatnym na chińską agresję.

Tucker Carlson ocenia, że przewidywania Kenta były prorocze. Dziennikarz formułuje tezę o istnieniu „żelaznego prawa polityki zagranicznej” w Waszyngtonie. Zgodnie z tą oceną, system nie karze architektów katastrofalnych decyzji, lecz niszczy tych, którzy mieli rację i ostrzegali przed błędami. Carlson przywołuje historyczny fakt konfliktu między generałem Williamem Westmorelandem a dziennikarzem CBS News Walterem Cronkite’em podczas wojny w Wietnamie, a także współczesny przypadek pułkownika Stu Schellera, który jako jedyny trafił do więzienia za krytykę katastrofalnego wycofania wojsk USA z Afganistanu. Carlson ocenia, że obecne ataki na Kenta (oskarżenia o bycie „narzędziem islamistów” czy „leakerem”) mają na celu zniszczenie jego reputacji, aby opinia publiczna nie musiała konfrontować się z merytoryczną prawdą zawartą w jego liście rezygnacyjnym.

Brak bezpośredniego zagrożenia i anatomia pretekstu

Kluczowym elementem rezygnacji Kenta jest jego oświadczenie: „Iran nie stanowił bezpośredniego zagrożenia dla naszego narodu”. Carlson prosi o wyjaśnienie, jak Kent, dysponujący najwyższymi certyfikatami bezpieczeństwa, doszedł do takiego wniosku.

Kent wskazuje na fakt – publiczną wypowiedź sekretarza stanu Marco Rubio. W odtworzonym fragmencie Rubio tłumaczy, że USA wiedziały o planowanym ataku Izraela na Iran, co z kolei sprowokowałoby irański atak na siły amerykańskie. Dlatego USA zdecydowały się na uderzenie wyprzedzające. Kent ocenia tę logikę jako dowód na to, że to nie Iran był źródłem „bezpośredniego zagrożenia”, lecz działania Izraela. Kent ocenia, że Izraelczycy „poczuli się ośmieleni, że bez względu na to, co zrobią, bez względu na to, w jakiej sytuacji nas postawią, mogą po prostu podjąć to działanie, a my będziemy musieli zareagować”.

Faktem jest, że od 2004 roku w Iranie obowiązuje fatwa (edykt religijny najwyższego przywódcy) zakazująca budowy broni nuklearnej. Kent, jako szef NCTC, kategorycznie stwierdza fakt: amerykański wywiad nie posiadał żadnych informacji wskazujących na to, że Iran łamie ten zakaz lub jest na progu stworzenia bomby. Ocenia, że strategia Iranu była wysoce pragmatyczna. Irańczycy wyciągnęli wnioski z losu Muammara Kaddafiego w Libii (który oddał program nuklearny i został obalony) oraz Saddama Husajna w Iraku. Dlatego Iran utrzymywał zdolność do wzbogacania uranu jako kartę przetargową, ale nie budował bomby.

Przesunięcie „czerwonej linii” i ekosystem informacyjny

Carlson zadaje fundamentalne pytanie: dlaczego prezydent Trump, który przez lata powtarzał, że „Iran nie może mieć broni nuklearnej”, nagle zmienił kurs, skoro wywiad nie potwierdzał takiego zagrożenia?

Kent opisuje mechanizm, który ocenia jako celową manipulację. Pierwotna „czerwona linia” Trumpa (brak broni nuklearnej) dawała ogromną przestrzeń do negocjacji, w których Trump jest ekspertem. Aby zablokować możliwość porozumienia, prowojenne lobby musiało przesunąć tę linię. Kent ocenia, że stworzono „ekosystem informacyjny”, w którym nową, de facto amerykańską polityką stało się hasło: „Iran nie może w ogóle wzbogacać uranu”.

Faktem jest, że narracja ta była „prana” (laundered) przez wpływowe organizacje, takie jak Foundation for Defense of Democracies (FDD), oraz komentatorów medialnych (np. Mark Levin) w stacjach takich jak Fox News czy na łamach Wall Street Journal. Kent ujawnia fakt, że izraelscy urzędnicy rządowi przychodzili do amerykańskich decydentów i przekazywali im informacje, które nie znajdowały potwierdzenia w oficjalnych kanałach wywiadowczych USA. Mówili: „Daję ci zapowiedź. Nie ma tego jeszcze w kanałach wywiadowczych, ale oto, co się wydarzy”. Kent ocenia to zjawisko jako „irytujące” i wskazuje, że w ten sposób całkowicie zablokowano możliwość negocjacji, ponieważ Iran nigdy nie zgodziłby się na całkowity zakaz wzbogacania uranu do celów cywilnych.

Rozbieżne cele strategiczne: USA kontra Izrael

Kent dokonuje ostrego rozróżnienia między celami wojennymi Stanów Zjednoczonych a celami Izraela. Ocenia, że celem USA było powstrzymanie programu nuklearnego, podczas gdy celem Izraela jest całkowita zmiana reżimu (regime change) w Teheranie.

Faktem jest, że podczas pierwszej kadencji Donald Trump zabił generała Kasema Sulejmaniego oraz Abu Mahdiego al-Muhandisa. Kent ocenia to działanie jako wysoce skuteczne, ponieważ wyeliminowało dowódców odpowiedzialnych za ataki na Amerykanów, a jednocześnie Trump zatrzymał się w tym miejscu, łącząc siłę militarną z sankcjami ekonomicznymi („maksymalna presja”). To, jak ocenia Kent, doprowadziło do protestów społecznych w Iranie, co było pożądanym zjawiskiem.

Obecnie jednak, jak wskazuje Kent, zabicie Najwyższego Przywódcy (Ajatollaha Alego Chameneiego) oraz głównego negocjatora Alego Lariżaniego przynosi odwrotny skutek. Kent ocenia, że Chamenei w rzeczywistości „łagodził ich program nuklearny”. Eliminacja umiarkowanych polityków i duchownych sprawia, że władzę przejmują twardogłowi dowódcy z Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC). Scenariuszem możliwym i wysoce prawdopodobnym jest to, że społeczeństwo irańskie, w obliczu zewnętrznego ataku, zjednoczy się wokół radykalnego reżimu, a kolejny przywódca będzie znacznie bardziej agresywny.

Kent ocenia, że Izrael nie ma żadnego planu na to, co nastąpi po obaleniu rządu w Iranie. Dla Izraela, jak twierdzi Kent, „całkowity chaos w Iranie nie jest wcale złą rzeczą”, ponieważ odcina finansowanie dla Hezbollahu. Jednakże dla USA i reszty świata oznacza to katastrofę: zablokowanie Cieśniny Ormuz, kryzys energetyczny, wzrost cen żywności i masowe migracje.

Zagrożenie terrorystyczne wewnątrz USA (Blowback)

Jako były dyrektor NCTC, Kent został zapytany o ryzyko ataków terrorystycznych na terytorium USA w wyniku tej wojny. Faktem jest, że NCTC przygotowało ocenę wywiadowczą na ten temat.

Kent ocenia, że największym zagrożeniem nie są uśpione komórki irańskich agentów (choć Iran ma takie zdolności), lecz „samotni aktorzy” (lone wolves) inspirowani propagandą. Faktem jest, że w ciągu ostatnich lat granica USA była otwarta, a Kent zeznawał w Kongresie o tysiącach znanych lub podejrzewanych terrorystów, którzy mogli przedostać się do kraju. Scenariuszem możliwym jest to, że w miarę przedłużania się konfliktu, propaganda wojenna zradykalizuje osoby już przebywające w USA, co doprowadzi do zamachów.

Carlson zwraca uwagę na cyniczny mechanizm: ci sami ludzie (neokonserwatyści), którzy lobbują za wojną religijną na Bliskim Wschodzie, wykorzystują później ataki terrorystyczne w USA (będące skutkiem tej wojny) do ograniczania swobód obywatelskich i uciszania krytyków. Kent podziela tę obawę, oceniając, że „erozja praw obywatelskich w czasie konfliktu nie jest niestety niczym nowym”.

Historyczny wpływ Izraela na wojny w Iraku i Syrii

Kent, opierając się na swoim 20-letnim doświadczeniu wojskowym (w tym 5 latach spędzonych w Iraku), dokonuje miażdżącej oceny historycznego wpływu Izraela na politykę USA.

Faktem jest, że w 2002 roku Benjamin Netanjahu silnie lobbował w USA za obaleniem Saddama Husajna. Kent ocenia, że wojna w Iraku, oparta na kłamstwach, doprowadziła do katastrofy: zginęło prawie 5000 Amerykanów, wydano biliony dolarów, a w efekcie władzę w Bagdadzie przejęli szyici powiązani z Iranem. To z kolei doprowadziło do powstania ISIS.

Następnie, jak ocenia Kent, Izrael i państwa Zatoki zaczęły naciskać na obalenie Baszara al-Asada w Syrii, aby zniszczyć „irański most lądowy” łączący Teheran z Hezbollahem w Libanie. Hasło „Asad musi odejść” nie było organiczną potrzebą Amerykanów, lecz realizacją interesów Izraela. W efekcie USA wsparły rebeliantów, co doprowadziło do wzmocnienia Al-Kaidy i ISIS, zmuszając amerykańskich żołnierzy do powrotu do regionu, by gasić pożar, który sami pomogli wzniecić. Kent ocenia, że „Izrael nie mógłby zrobić tego bez nas”, a oddanie im kierownicy amerykańskiej polityki zagranicznej to „niedźwiedzia przysługa dla narodu amerykańskiego”.

Zabójstwo Charliego Kirka i zablokowane śledztwo FBI

Jednym z najbardziej szokujących wątków wywiadu jest sprawa morderstwa Charliego Kirka, bliskiego doradcy Donalda Trumpa i lidera Turning Point USA (TPUSA). Faktem jest, że Kirk stanowczo sprzeciwiał się wojnie z Iranem i naciskał na Trumpa w tej sprawie. Został publicznie zamordowany.

Kent ujawnia fakt, że NCTC, którego zadaniem jest badanie zagranicznych powiązań w aktach terroru, zostało zablokowane w prowadzeniu śledztwa przez FBI i Departament Sprawiedliwości (DOJ). Kent relacjonuje, że istniały poszlaki wymagające zbadania – m.in. osoby publikujące w internecie informacje o zamachu przed jego dokonaniem. Mimo to, FBI uznało sprawę za zamkniętą, argumentując, że sprawca (Robinson) został ujęty, a jego odciski palców są na broni.

Kent ocenia to jako „absolutne szaleństwo”. Wskazuje, że biurokracja celowo „zabijała w procesie” wszelkie wnioski NCTC o udostępnienie danych. Ocenia, że istnieją siły, które nie chcą, aby prawda o tym morderstwie ujrzała światło dzienne. Carlson ocenia, że odmowa zbadania oczywistych tropów przez FBI jest dowodem na istnienie ukrytych motywów i celowe ukrywanie informacji przed opinią publiczną.

Luki w bezpieczeństwie prezydenta Trumpa i potencjalny szantaż

Rozmówcy analizują serię incydentów związanych z bezpieczeństwem Donalda Trumpa. Faktem są: zamach w Butler, aresztowanie powiązanego z Iranem Asifa Merchanta, protesty organizacji Code Pink w restauracji, w której przebywał prezydent, oraz doniesienia medialne o rzekomym podłożeniu urządzeń śledzących pod pojazd Trumpa przez ochronę Netanjahu.

Kent ocenia, że te „punkty danych” układają się w spójny, niepokojący obraz. Scenariuszem możliwym, według Kenta, jest to, że Donald Trump podjął decyzję o wojnie pod wpływem przymusu, zastraszenia lub obawy o bezpieczeństwo własne i swojej rodziny. Kent ocenia, że Trump jest odważny, ale widząc, że system (Secret Service, FBI) nie jest w stanie zapewnić mu ochrony, mógł uznać, że „nie ma wyboru”. Carlson ocenia, że w każdym innym kraju taki zestaw danych natychmiast wzbudziłby podejrzenia o szantaż lub przymus wobec głowy państwa.

Ukrywanie dokumentów JFK i rola „Głębokiego Państwa”

Carlson przywołuje fakt, że prezydent Trump wydał dekret (Executive Order) nakazujący pełne odtajnienie dokumentów dotyczących zabójstwa Johna F. Kennedy’ego z 1963 roku. Faktem jest, że biurokracja nadal blokuje ich publikację.

Kent ocenia, że nie chodzi tu o ukrywanie konkretnych tajemnic sprzed 60 lat. Ocenia, że jest to demonstracja siły „głębokiego państwa” (deep state). System chce przyzwyczaić społeczeństwo i samego prezydenta do tego, że to niewybieralna biurokracja, a nie demokratycznie wybrany przywódca, decyduje o tym, co może zostać ujawnione. Kent ocenia, że biurokraci celowo „zabijają w procesie” polecenia prezydenta, aby utrzymać swoją władzę i brak transparentności.

Plan wyjścia z kryzysu i obrona petrodolara

Mimo dramatycznej diagnozy, Kent przedstawia scenariusz możliwy do zrealizowania, który mógłby zakończyć konflikt. Ocenia, że Donald Trump, dzięki swojej sile woli i zdolnościom negocjacyjnym, jest jedyną osobą zdolną do podjęcia drastycznych kroków. Plan Kenta zakłada:

Zatrzymanie Izraela: Trump musi stanowczo zażądać od Izraela zaprzestania operacji ofensywnych. Kent sugeruje komunikat: „Będziemy was bronić, ale koniec z ofensywą. To nasza wojna, my za nią płacimy i krwawimy. Jeśli będziecie kontynuować, wycofamy systemy obronne”.
Dyplomacja w Zatoce: Wykorzystanie sojuszników (ZEA, Katar, Arabia Saudyjska, Oman) do nawiązania rozmów z Iranem w celu osiągnięcia zawieszenia broni.
Zniesienie sankcji i odbudowa: Zaoferowanie Iranowi zniesienia części sankcji w zamian za odblokowanie Cieśniny Ormuz i odbudowę sektora energetycznego.
Obrona petrodolara: Wymuszenie, aby nowo uwolniony handel irańską ropą był rozliczany wyłącznie w dolarach amerykańskich. Kent ocenia, że obecnie Chiny kupują irańską ropę za juany, co osłabia pozycję USA. Powrót do petrodolara leży w żywotnym interesie narodowym Stanów Zjednoczonych.

Różnice w etyce prowadzenia wojny

Na koniec wywiadu poruszono kwestię zbombardowania szkoły dla dziewcząt przy irańskiej bazie marynarki wojennej. Faktem jest, że USA przyznały się do tego ataku. Carlson pyta, czy współrzędne celów mogły zostać dostarczone przez Izrael. Kent przyznaje, że USA dzielą się ogromną ilością danych wywiadowczych z Izraelem, więc jest to możliwe.

Kent ocenia, że armia amerykańska robi wszystko, by unikać ofiar cywilnych, często ryzykując życie własnych żołnierzy. Z kolei Izrael, jak ocenia Kent na podstawie obserwacji działań w Strefie Gazy, ma zupełnie inną tolerancję dla strat wśród ludności cywilnej. Ocenia, że partnerstwo z krajem o tak odmiennych standardach moralnych i operacyjnych na polu bitwy jest dla USA niezwykle niebezpieczne, ponieważ Ameryka staje się współwinna działań, które są sprzeczne z jej własnymi wartościami.

Wnioski:

Decyzja o zaangażowaniu USA w wojnę z Iranem nie opierała się na danych wywiadowczych o bezpośrednim zagrożeniu, lecz była wynikiem skutecznego lobbingu rządu Izraela oraz prowojennego ekosystemu informacyjnego w Waszyngtonie.
Cele strategiczne USA (powstrzymanie programu nuklearnego) i Izraela (całkowita zmiana reżimu i chaos w Iranie) są fundamentalnie sprzeczne, co czyni obecny sojusz wysoce ryzykownym dla amerykańskich interesów.
Eliminacja umiarkowanych przywódców irańskich (w tym Ajatollaha) jest strategicznym błędem, który prowadzi do konsolidacji władzy w rękach radykalnego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).
Amerykańskie agencje federalne (FBI, DOJ) aktywnie blokują śledztwa mogące ujawnić niewygodne fakty (np. w sprawie morderstwa Charliego Kirka), co wskazuje na działanie tzw. „głębokiego państwa” chroniącego własne interesy przed demokratyczną kontrolą.
Istnieje realne ryzyko, że decyzje prezydenta Donalda Trumpa są podejmowane pod wpływem przymusu lub obaw o bezpieczeństwo własne i rodziny, na co wskazuje seria niewyjaśnionych incydentów ochronnych.

Tezy:

Izrael od dziesięcioleci skutecznie wykorzystuje potencjał militarny i finansowy Stanów Zjednoczonych do realizacji własnych celów geopolitycznych na Bliskim Wschodzie (Irak, Syria, Iran), co przynosi USA wyłącznie straty.
„Ekosystem informacyjny” w USA (think-tanki, media, politycy) celowo manipuluje opinią publiczną, przesuwając „czerwone linie” negocjacyjne, aby uniemożliwić dyplomatyczne rozwiązanie konfliktów.
Otwarta polityka migracyjna w połączeniu z eskalacją wojny na Bliskim Wschodzie drastycznie zwiększa ryzyko zamachów terrorystycznych wewnątrz USA, dokonywanych przez zradykalizowane „samotne wilki”.
Biurokracja państwowa w USA posiada mechanizmy pozwalające na ignorowanie bezpośrednich rozkazów prezydenta (np. w sprawie odtajnienia dokumentów JFK), co de facto ogranicza władzę wybranego przywódcy.
Jedynym racjonalnym wyjściem z kryzysu jest asertywne powstrzymanie działań ofensywnych Izraela przez USA, podjęcie negocjacji z Iranem i wymuszenie rozliczania handlu ropą w petrodolarach.

Dlaczego warto zapoznać się z filmem?:

Unikalne świadectwo z wnętrza systemu: Joe Kent, jako były dyrektor NCTC z najwyższymi certyfikatami bezpieczeństwa, ujawnia mechanizmy ignorowania danych wywiadowczych na rzecz politycznego lobbingu.
Demaskacja fałszywej polityki: Materiał bezkompromisowo obnaża, w jaki sposób obce państwo (Izrael) potrafi dyktować warunki supermocarstwu, wciągając je w wojny sprzeczne z jego interesem narodowym.
Kulisy morderstwa Charliego Kirka: Wywiad rzuca nowe, szokujące światło na blokowanie śledztwa przez FBI, co rodzi fundamentalne pytania o praworządność i bezpieczeństwo w USA.
Analiza psychologii władzy: Rozmowa ukazuje potencjalne naciski i szantaże, jakim może być poddawany prezydent Stanów Zjednoczonych, co tłumaczy jego nagłe zmiany decyzji politycznych.
Pragmatyczny plan ratunkowy: W przeciwieństwie do jałowej krytyki, Kent przedstawia konkretny, wieloetapowy plan wyjścia z wojny, oparty na twardej dyplomacji i obronie amerykańskiej waluty. (Ocena wartości informacyjnej: 10/10).